Oja, beetje weinig blije updates deze dagen. Zijn wij dan niet meer blij? Nuwel.  Blijer dan ooit. Martijn is helemaal in zijn hum met…Edy de Palma via http://www.palmaenvansonsbeek.com/. Hij is nu Copywriter… gvd de swingert. Jeroen is nu de blije limoen @ Lemon scented tea.  Blije Gasten is er nog wel op Linkedin. Maar daar lees je dan weer dat Blije Gasten minder aantrekkelijk zijn dan piekeraars… Enfin… er is nog een hoop te doen op de wereld. Be a part of it!

Regelmatig stelt men ons vreemde vragen zoals: ‘Snappen de Blije Gasten eigenlijk wel iets van digitaal? ‘

Digital artwork by: Martijn van Sonsbeek (Blije Gasten)

Het is altijd weer hetzelfde. Als wij, in het café, iemand tegen komen die beweert: ‘Ik ben een gewoon een gek en eigenzinnig mens’… dan zijn dat steevast de avonden dat wij stiekem, desnoods in blote kont, door het WC raampje naar buiten vluchten. Zelfs een vers getapt Grolschje laten we daarvoor achter op de bar. De enige persoon die over zichzelf mag roepen dat zij ‘Eigenzinnig’ is, zonder dat wij spontaan  exceemvlekken in onze nek krijgen, is onze macramejuf van de Basisschool met de Bijbel in Ukkel. Dat is echt heel lang geleden. Toen was Vakmanschap nog Meesterschap.

Maar goed, we houden het blij… dus beste Grolsch mensen, succes met de nieuwe campagne:’ Op de volgende..!’ Proost!

‘Dus er luistert echt niemand meer naar onze boodschappen?’ bromde de koning bedremmeld.

‘Nope, ze zitten op social media en zappen alles weg wat niet welkom is’ antwoordde de Communicatie Minister die ondertussen aan zijn Blackberry zat te prutsen.

‘Maar ze zijn toch wel trouw aan ons koninkrijk? zei de koning. ‘Mwaoj, trouw is iets van vroeger. We raken de mensen niet meer. Het maakt ze niks uit. We zijn old school.’

‘Maar hoe is het dan met onze schatkist?’

De minister van Financiën slikte even en nam het woord: ‘We hebben een negatieve Return On Investment, dat wil zeggen, ahum… we zien de bodem van de schatkist.’

‘Jemig, dus wat doen we?’ vroeg de koning sip. ‘Als nu maar harder gaan werken en nog meer bezuinigen komt alles vast wel goed… toch?’ bromde de koning ietwat verward.

De ministers verdwenen en de Audi’s kraakte over het grindpad dat er rommelig bijlag.

De koning bleef alleen achter. Zappen, old school, negatieve Return on Investment. Nieuwe woorden voor veranderingen. Bah. Waar is de tijd gebleven dat de prinsesjes in de tuin dansten? Dat we konden feesten wanneer we wilden? Hij dommelt in slaap. Zijn kroon schuift een tikje naar voren waardoor zijn wenkbrauwen een afdakje vormen boven zijn ogen…

Vallende sterren en ontmoeting met kikkertje.

Die nacht loopt de koning door de paleistuin. Miljoenen sterren glinsteren aan de hemel. De hofvijver trekt een zilveren lijn door het landschap. In de verte hoort hij een kikkertje kwaken.

‘He, kikkertje wat zit jij hier blij te doen? De wereld is veranderd er is niets om blij over te zijn.’ De kikker schrok zich een hoedje en duikelde van het lelieblad af in de rivier. Plons. Hij komt weer boven.

‘Dag oude koning. Bij mij gaat alles goed. Ik ben blij. Mijn lelieblad is mijn koninkrijk. En als ik om mij heen kijk, dan zie ik dat het goed is.’

‘Je lelieblad een koninkrijk?’ Ha, ha,ha.. daar moest de koning erg om lachen. Wat een stom idee. Wat een stomme kikker.

‘Kikker’, zei de koning, ‘Een koninkrijk is groot. Het heeft velden en wegen, huizen en paleizen. En duizenden onderdanen. Jij heb maar een lelieblad. Half onderwater, dat ook nog eens.’

Zo had de kikker nog nooit naar zijn lelieblad gekeken.

Hij kwaakte zachtjes ‘Alles wat groot is begint klein. Dit blad was eerst een klein knopje. En nu is het alles wat ik nodig heb. Het is mijn leven, mijn droom. Hier zon ik. Hier eet ik. Ik zwem er. En  hier heb ik mijn kindjes en mijn vrindjes. Hier ben ik gelukkig. En wat is uw koninkrijk dan?’

‘Mijn koninkrijk is zo groot dat ik de grenzen niet ken. Zoveel mensen dat ik de namen niet ken. Zoveel  mogelijkheden dat er geen beperkingen zijn. De sky is mijn limit.’

‘Dan bent u vast heel gelukkig?’

De koning haalde zijn schouder op. ‘Nou ja, het komt wel weer goed.’

Vallende koninkrijken

De kikker sprong op en maaket een driedubbelesalto op zijn lelieblad! ‘Wow, wow wow…I luv it, I luv it! Zag u dat! Een vallende ster. Ik doe een wens!’

‘Dat is gewoon een stuk steen, een ouwe meteoriet, soms vallen ze met honderden te gelijk’  mopperde de koning, die helemaal niet onder de indruk was.

‘Meteowattes? Nee het is een ster die valt, Waan-zin-nig!’

‘Ik wordt er wat mismoedig van’ zei de koning, die deze avond alweer zijn Prozac vergeten was. ‘Elke ster die valt is een koninkrijk. Het steekt in mijn hart.’

‘Echt zei de kikker?’ Zijn bezoek was wel erg zwaar op de hand. ‘Wat bedoelt u?’

‘Het doet mij denken aan ons koninkrijk, hoe wij straks ook opgebrand zijn. Straks is alles weg. En zijn er helemaal geen sterren meer.’

Het kikkertje keek naar de treurige, bange koning. ‘Kom op, niet zo sombermans.’

‘Niet alle sterren verbranden. Kijk maar, er zijn er miljoenen. En als je niet wil verbranden. Dan kiest je toch een nieuwe richting…’ ‘Kikkers-van-space-up-to-the-stars!!!’ kwaakte de kikker en met dubbele axel verdween hij in de vijver…

‘Een nieuwe richting dat kan, maar wat is de juiste richting?’, vroeg de koning zichzelf af. Hij staarde  tnaar de hemel. Maar het was al laat. De kikker was weg en een wolk trok langzaam voor de maan…

Niemand volgt de leider

‘Maar mannen luister!, ondanks de crisis… er moet wel meer gelachen worden!’ had de Minister van Algemene Zaken gezegd. Er kwam dus een teambuildborrel. Het speenvarken draaide al de hele dag op het vuur. De Pinot Noir was heerlijk, en de DJ had de laatste van Tiësto opgelegd…

Aan het einde van het feest liep de koning vooraan in de polonaise en iedereen zong het liedje, ‘follow the leader, leader, leader…’

Dat voelde goed. De koning liep voorop, langs de keuken, de hofkamers, de raadszaal, en door de gangen, hij hupste langs de ontelbare kamers in het paleis. En iedereen danste mee.

Hij had er ‘weer zin an’ en hij opende de deuren van het terras… en liep de paleistuin in. Dwars door de regen, stampend door de plassen, tot aan de hofvijver… bij de kikker

De muziek was opgehouden. Toen hij achter zich keek was er niemand meer. Alle ministers stonden vanaf het balkon driftig te wuiven dat hij terug moest komen.

‘Waar zijn ze nu gebleven’ vroeg de koning aan de verbaasde kikker. ‘Ik wilde ze aan je voorstellen? Opeens zijn ze allemaal weg? ‘

‘Als je de juiste richting kiest volgen ze vanzelf. Leer jezelf kennen!’ Zei het kikkertje en dook in de hofvijver.

De koning weet alles

‘Ik wil alles kennen. Ik wil alles weten’, zei de Koning. ‘En als ik alles weet dan, dan… kies ik de juiste richting voor mijn koninkrijk. Simpel.’

Hij zette alle ministers aan het werk. En binnen een dag stroomde de informatie binnen.

Powerpoints, videopresentaties, er waren zelfs koningen van andere landen geïnterviewd.

En aan het einde van de dag zat hij in zijn raadszaal, volgepakt met rapporten.

‘Wow… straks weet ik wat ik moet doen.’ En hij begon te lezen. Wekenlang, maanden. De koning werd niet meer gezien. In het kasteel brandde slecht een lampje…

De motivatie van de bevolking was in kaart gebracht. Er was een breakdown van alle kosten. Er waren liquiditeitsprognoses. Ingewikkelde grafieken over trendbreuken. Er waren concurrentie analyses. Best case practices. En nog veel, veel, gaap, gaap meer…

Uiteindelijk kwam de grote landsvergadering. Alle Ministers waren opgetogen. Vanaf vandaag zou alles anders zijn.  ‘We moeten dit!’ ‘De koning moet dat!’ Ze schalden over elkaar heen…

Elke minister hield zijn eigen pleidooi. We konden het goedkoopste land worden. En het mooiste land. Een konikrijk exclusief voor rijke pensionado’s. Het kleurrijkste land. Het meest productieve land. Het groenste land. Het land met de meeste kennis.

Alles kon. Maar wat was nu het juiste voor ons?

‘Heren,  dames ministers’ zegde de koning plechtig vanaf zijn troon. ‘Ik ben blij dat ik nu zoveel Know How heb (Engelse woorden vinden ministers mooi, wist de koning inmiddels). Ik heb er heel lang over na gedacht.’

‘En om eerlijk te zijn… ik heb geen idee.’

Er viel een stilte. Maar zo zachtjes, dat niemand het kon horen.

Waarom, waarom?

Die avond kon de koning zijn slaap niet vatten. Hij wist dat zijn land een nieuwe richting nodig had, anders zou hij opbranden als een vallende ster.

Hij wist dat hij voldoende kennis had. Maar wat nu? Wat nu? Hij had geen idee. Hij trok zijn mantel aan over zijn pyjama en liep naar het kikkertje dat weer naar de sterren zat te turen.

‘Hey Kikker. Ik weet nu alles. Ik heb alle Know How van mijn koninkrijk en van de hele wereld.

En toch weet ik niet wat ik moet doen.’

‘Waarom weet je het niet?’ Vroeg het kikkertje verbaasd?

‘Nou gewoon, omdat alles kan.’ En hij vertelde het verhaal van de ministers met al hun ideeën.

‘Waarom wil je iets?’

‘Omdat het slecht gaat met mijn koninkrijk.’

Boven de koning viel alweer een ster.

‘Maar waarom wil je een koninkrijk?’

‘Gewoon omdat ik koning ben? En zonder koninkrijk ben ik geen koning?’

‘Waarom is dat belangrijk?’ vroeg de kikker die de koning niet meer kon volgen.

‘Nou daarom.’

‘Waarom?’

‘Daarom?’

‘Daarom is geen reden, van de trap af naar beneden’ schaterde de kikker!

Toen de koning die volgende ochtend wakker werd was hij totaal naar de klote. Sorry voor het taalgebruik. Dat is geen koninklijke taal. Maar zo voelde het wel. Echt.

Waarom bracht al die Know How, al die kennis geen antwoord op zijn vraag?

Waarom brandt de ene ster op. En de andere niet?

Hij had geen idee.

Maar misschien is ‘waarom’ niet de vraag.

Maar juist het antwoord. Het gaat niet om de Knowhow. Maar om de Know-why. Om het waarom. DAT IS HET.

Even was hij helder en wakker. Overzag alles in een flits. En viel heerlijk in slaap.

Wie ben ik eigenlijk?

Die ochtend zat hij vroeg aan zijn schrijftafel. Een koning zonder koninkrijk is niks.

Maar waarom ben ik koning en geen bakker? Waarom, waarom..?

De koning schreef op:

Mijn waarom…

Ik wil belangrijk zijn. Ik wil dat iedereen naar mij op kijkt. Ik wil rijk zijn. Ik wil de grootste zijn. Ik, ik, ik…

Hij dacht aan de blije kikker met zijn lelieblad-koninkrijk en dacht… Nee… dat zal het dus wel niet zijn. En hij begon overnieuw…

Mijn waarom.

Ik ben het enige koninkrijk waar naar blije kikkertjes geluisterd wordt.

Omdat alle grote dingen nu eenmaal beginnen met kleine blije dingen.

Ik ben een land zonder ongeïnspireerde Ministers, maar met vrienden die me helpen.

De mensen wonen hier niet omdat ik dat wil. Of omdat ze het mogen.

Maar omdat de mensen het samen willen. Ze zijn gelukkig.

Ze luisteren niet naar mij. Maar naar elkaar.

Ik wil geen mensen bereiken, maar mensen beraken.

Ik probeer het elke dag weer anders te doen, want als ik doe wat ik deed, dan krijg ik wat ik had.

Ik wil niet oogsten zonder te zaaien.

Ik wil niet overleven, maar ik wil leven.

En ik wil elke week bramentaart.

Zo dat was het wel een beetje. Tevreden legde hij zijn Moleskine neer. En deed een tukje. Zijn kroon schoof een beetje naar voren, zodat zijn wenkbrauwen een mooi boogje vormden boven zijn ogen.

De ministers willen niet

Die volgende dag was een gekke dag. De koning las vol trots zijn ‘waarom’ voor.

Maar niemand begreep het. Geen applaus. De ministers keken naar elkaar en zuchtten diep. Wat nu weer?

‘Zullen we het laten onderzoeken?

Hoe weet u dat dit werkt?

Als dit zou werken, dan hadden anderen dat al gedaan.

De andere koninkrijken zullen ons uitlachen.

Mensen hebben een hekel aan veranderingen.

Uitgesloten. Punt uit.

U moet hoognodig op vakantie Sire..’

Toen de koning de Audi’s zag wegrijden over de Koninklijke oprijlaan, gleed er een zware last van zijn schouders. Wat een betweters. Regeren was best leuk. Je moet gewoon durven.

‘Hé koning wat kijkt u blij’, riep de kikker vanuit de hofvijver.

‘Ik weet nu waarom ik koning wil zijn. Dat is geweldig!’

En hij maakte voor het eerst sinds jaren weer een huppeltje. Stram, maar wel een huppeltje.

Maar hoe nu verder? Ze willen niet, dacht de koning. ‘Weet je wat?’ zei hij, ‘Jij wordt mijn Minister van ideeën en dromen!’

Minister van ideeën en dromen.

De volgende dag zaten de ministers weer in de raadszaal. ‘Gaat het weer een beetje Sire’, vroegen ze bezorgd.

‘Ja, ik ben weer helemaal blij.’

En de koning vertelde over het blije kikkertje dat hij ontmoet had. Hoe die uitgelegd had, dat je je eigen koers kunt bepalen. Dat je je eigen dromen maakt. En dat dit kikkertje. Nu ook minister was. Minister van ideeën en dromen.

‘Ha, ha, ha..ha,ha, ha… ‘ de ministers bulderden over elkaar heen van het lachen. ‘Een kikker… minister? Die kan een land toch niet managen. Die heeft nog nooit een rapport gelezen. En hoe reageren de andere landen straks..!’

Kikkertje dat op de troon naast de koning zat bloosde er van. ‘Ja, tja, eeh…’  kwaakte hij zachtjes.

Verandering begint met anders doen

Nu zat ‘t kikkertje te huilen op de rand van de troon. ‘Vergeet het Sire. We kunnen samen dromen en ideeën bedenken. Maar niemand wil echt verandering.’

‘Niemand wil verandering?’ Nu keek de koning ernstig naar de kikker.

‘Weet jij wat verandering is? Weet jij wat verandering doet? Weet jij hoe je verandering maakt?!

‘Let jij maar op… Verandering begint altijd met een klein beetje jokken en gokken.’

Verandering kikker… is een koning die spartelt in de hofvijver.

‘Huh’ zei kikker (Hij had niet altijd van die scherpe teksten, vooral niet als hij lang op het droge had gezeten).

En de koning spoedde naar buiten, gooide zijn kroon af, zijn mantel , zijn alles, en dook in de hofvijver. Alle kikkers en alle vissen kwamen nieuwsgierig kijken.

De zwanen daalden neer. En uit alle huizen kwamen de mensen aanlopen. ‘De koning! De koning in de hofvijver… Moet je kijken de koning is weer blij! Hij is terug!’

Zo’n vrolijke koning, dat was lang geleden dat ze dat hadden meegemaakt!

Leugentje om bestwil

Op het dorpsplein liet de koning de volgende dag een groot feest aanrichten.

Hij las opnieuw zijn ‘waarom’ voor aan de mensen, de dieren en de ministers. Die nu ademloos luisterden.

En hij vertelde dat hij gisteren er al met zijn veranderingen was begonnen. (Huh, Gisteren hebben we alleen gezwommen, dacht ‘t kikkertje maar hij hield wijselijk zijn mond, dat doen ministers als het er op aan komt.)

En daarna kwam de heerlijk bramentaart. Voor iedereen.

En de ministers zeiden, ‘nou kijk eens aan, het is ongelofelijk… er is nu al bramentaart.’

‘Iedereen is blij in het koninkrijk,  dus wie weet zullen de andere plannen ook wel lukken.’

En zo begonnen de dromen van de koning, met een piep klein leugentje.

En ze feestten tot het avond werd, en de vallende sterren sierden de avond. En ze deden allemaal een mooie wens.

De koning leefde nog lang en gelukkig. In zijn eigen blije koninkrijk.

Hij keek nog wel naar de andere landen maar stuurde vooral op zijn eigen kompas.

Elke week sprak hij met kikkertje over zijn ‘waarom’ en hoe het leuk het was om koning te zijn als maar heel goed wist waarom je het deed.

En elke week was er weer bramentaart om te smullen.

En het blije kikkertje? Ach, die zat alweer te blij dromen.

Kijk daar valt alweer een ster. Doe gauw een wens.

Waarom? Omdat het kan. Daarom.

Hoe kom je nog in breinpositie? Van de 200 miljard emails die dagelijks gestuurd worden is 90% spam. Traditionele media nemen over de gehele breedte af met 15% per jaar. Terwijl MySpace, YouTube en Facebook elke maand 250 miljoen unieke bezoekers trekken. (Zie ook deze video van de Economist over social media versus traditionele media.)

De media clutter bestaat uit duizenden marketing boodschappen per dag. En de consument haakt af. Nu zal je eerst, en meer dan ooit, door de marketingclutter moeten breken. Zodat je gezien wordt door de ontvanger. Hoe kom je binnen?

Ik onderscheid hierbij vier manieren.

1. Binnen zonder kloppen. De traditionele zender gestuurde uitingen. Advertising lijkt hierbij steeds vaker op spam. Het advertentie budget verhogen lijkt de enige strategie om nog bereik te realiseren.

2. Op verzoek. Dit zijn alle uitingen die appeleren aan persoonlijke interesses. De consument selecteert vooral op de zender. Vertrouwen, kennis en sympathie zijn hierbij essentieel. Vrienden (mond op mond) en social media zijn hierbij leidend.

3. Het idee. Een goed reclame idee was de klassiek manier om de attentie waarde (en de ROI van de reclameinvestering) te verhogen. Traditioneel moest het idee aan drie criteria voldoen: relevantie, orginaliteit en sympathie.

Het traditionele idee is geërodeerd door de marketing clutter en de opkomst van nieuwe media. Denk hierbij  aan de leuke 30 seconden commercials die niet meer het verschil maken.

4. Trespassing idee. Dit idee voldoet aan alle voorwaarden voor een goed reclame idee (zie 3). Het stuurt relatief zwaarder op emotie, en op het leggen van nieuwe (onbewuste) associaties. Hierbij wordt vaak gebruik gemaakt van meerdere disciplines en invalshoeken. Het Trespassing idee leent zich hierdoor beter om het te delen m.n. via (social media, events en als content in de traditionele media ). De ontvanger wordt uitgenodigd om ook zender te zijn. De boodschap die deze persoonlijke zender stuurt, dringt makkelijker door de clutter bij zijn peers. Het is echt persoonlijk. In die zin ontwikkelt ‘social media’ meer naar ‘personal media’. Om die transitie te kunnen maken moet een idee, meer dan ooit, authentiek en integer zijn.

Zo, nu lijkt dat wat theoretisch voor Blije Gasten. We hebben ook wat klassieke voorbeelden bij om deze manier van ‘Trespassing denken’ te demonstreren. Want we blijven natuurlijk Blije Gasten. Hier onze ‘must see’ tips.

De 140 miljoen keer bekeken video van Suzan Boyle. Ze stapt op het podium als een ‘binnen zonder kloppen’ idee. En na haar optreden is het een Trespassing idee dat iedereen wil delen. Let vooral op de kentering in de emoties van de juryleden. Boyle is inmiddels miljonair.

One frame of fame crowdsourcing in de C-Mon en Kypski viral. Elke fan kan meedoen in de clip. Een waanzinnig combinatie van techniek en social media. Dit artikel van Marketingfact.nl geeft nog een aantal excellente voorbeelden vanuit de muziek industrie.

Lees de over Jongeren trends 2010 op Frankwatching en zie de diversiteit aan ‘trespassing’ ideeën.

Het condoleanceregister kreeg een volledig nieuwe betekenis met  Michael Jackson’s Eternal Moonwalk.

En hij blijft hét schoolvoorbeeld van het nieuwe denken deze moeder-aller-streetmobs ‘Freezing Central Station New York’.

Nb. De presentatie geef ik in het kader van de deelname aan de Spinwards van de St Joost Academie in samenwerking met G-O-D (Gé Smit).