‘Dus er luistert echt niemand meer naar onze boodschappen?’ bromde de koning bedremmeld.

‘Nope, ze zitten op social media en zappen alles weg wat niet welkom is’ antwoordde de Communicatie Minister die ondertussen aan zijn Blackberry zat te prutsen.

‘Maar ze zijn toch wel trouw aan ons koninkrijk? zei de koning. ‘Mwaoj, trouw is iets van vroeger. We raken de mensen niet meer. Het maakt ze niks uit. We zijn old school.’

‘Maar hoe is het dan met onze schatkist?’

De minister van Financiën slikte even en nam het woord: ‘We hebben een negatieve Return On Investment, dat wil zeggen, ahum… we zien de bodem van de schatkist.’

‘Jemig, dus wat doen we?’ vroeg de koning sip. ‘Als nu maar harder gaan werken en nog meer bezuinigen komt alles vast wel goed… toch?’ bromde de koning ietwat verward.

De ministers verdwenen en de Audi’s kraakte over het grindpad dat er rommelig bijlag.

De koning bleef alleen achter. Zappen, old school, negatieve Return on Investment. Nieuwe woorden voor veranderingen. Bah. Waar is de tijd gebleven dat de prinsesjes in de tuin dansten? Dat we konden feesten wanneer we wilden? Hij dommelt in slaap. Zijn kroon schuift een tikje naar voren waardoor zijn wenkbrauwen een afdakje vormen boven zijn ogen…

Vallende sterren en ontmoeting met kikkertje.

Die nacht loopt de koning door de paleistuin. Miljoenen sterren glinsteren aan de hemel. De hofvijver trekt een zilveren lijn door het landschap. In de verte hoort hij een kikkertje kwaken.

‘He, kikkertje wat zit jij hier blij te doen? De wereld is veranderd er is niets om blij over te zijn.’ De kikker schrok zich een hoedje en duikelde van het lelieblad af in de rivier. Plons. Hij komt weer boven.

‘Dag oude koning. Bij mij gaat alles goed. Ik ben blij. Mijn lelieblad is mijn koninkrijk. En als ik om mij heen kijk, dan zie ik dat het goed is.’

‘Je lelieblad een koninkrijk?’ Ha, ha,ha.. daar moest de koning erg om lachen. Wat een stom idee. Wat een stomme kikker.

‘Kikker’, zei de koning, ‘Een koninkrijk is groot. Het heeft velden en wegen, huizen en paleizen. En duizenden onderdanen. Jij heb maar een lelieblad. Half onderwater, dat ook nog eens.’

Zo had de kikker nog nooit naar zijn lelieblad gekeken.

Hij kwaakte zachtjes ‘Alles wat groot is begint klein. Dit blad was eerst een klein knopje. En nu is het alles wat ik nodig heb. Het is mijn leven, mijn droom. Hier zon ik. Hier eet ik. Ik zwem er. En  hier heb ik mijn kindjes en mijn vrindjes. Hier ben ik gelukkig. En wat is uw koninkrijk dan?’

‘Mijn koninkrijk is zo groot dat ik de grenzen niet ken. Zoveel mensen dat ik de namen niet ken. Zoveel  mogelijkheden dat er geen beperkingen zijn. De sky is mijn limit.’

‘Dan bent u vast heel gelukkig?’

De koning haalde zijn schouder op. ‘Nou ja, het komt wel weer goed.’

Vallende koninkrijken

De kikker sprong op en maaket een driedubbelesalto op zijn lelieblad! ‘Wow, wow wow…I luv it, I luv it! Zag u dat! Een vallende ster. Ik doe een wens!’

‘Dat is gewoon een stuk steen, een ouwe meteoriet, soms vallen ze met honderden te gelijk’  mopperde de koning, die helemaal niet onder de indruk was.

‘Meteowattes? Nee het is een ster die valt, Waan-zin-nig!’

‘Ik wordt er wat mismoedig van’ zei de koning, die deze avond alweer zijn Prozac vergeten was. ‘Elke ster die valt is een koninkrijk. Het steekt in mijn hart.’

‘Echt zei de kikker?’ Zijn bezoek was wel erg zwaar op de hand. ‘Wat bedoelt u?’

‘Het doet mij denken aan ons koninkrijk, hoe wij straks ook opgebrand zijn. Straks is alles weg. En zijn er helemaal geen sterren meer.’

Het kikkertje keek naar de treurige, bange koning. ‘Kom op, niet zo sombermans.’

‘Niet alle sterren verbranden. Kijk maar, er zijn er miljoenen. En als je niet wil verbranden. Dan kiest je toch een nieuwe richting…’ ‘Kikkers-van-space-up-to-the-stars!!!’ kwaakte de kikker en met dubbele axel verdween hij in de vijver…

‘Een nieuwe richting dat kan, maar wat is de juiste richting?’, vroeg de koning zichzelf af. Hij staarde  tnaar de hemel. Maar het was al laat. De kikker was weg en een wolk trok langzaam voor de maan…

Niemand volgt de leider

‘Maar mannen luister!, ondanks de crisis… er moet wel meer gelachen worden!’ had de Minister van Algemene Zaken gezegd. Er kwam dus een teambuildborrel. Het speenvarken draaide al de hele dag op het vuur. De Pinot Noir was heerlijk, en de DJ had de laatste van Tiësto opgelegd…

Aan het einde van het feest liep de koning vooraan in de polonaise en iedereen zong het liedje, ‘follow the leader, leader, leader…’

Dat voelde goed. De koning liep voorop, langs de keuken, de hofkamers, de raadszaal, en door de gangen, hij hupste langs de ontelbare kamers in het paleis. En iedereen danste mee.

Hij had er ‘weer zin an’ en hij opende de deuren van het terras… en liep de paleistuin in. Dwars door de regen, stampend door de plassen, tot aan de hofvijver… bij de kikker

De muziek was opgehouden. Toen hij achter zich keek was er niemand meer. Alle ministers stonden vanaf het balkon driftig te wuiven dat hij terug moest komen.

‘Waar zijn ze nu gebleven’ vroeg de koning aan de verbaasde kikker. ‘Ik wilde ze aan je voorstellen? Opeens zijn ze allemaal weg? ‘

‘Als je de juiste richting kiest volgen ze vanzelf. Leer jezelf kennen!’ Zei het kikkertje en dook in de hofvijver.

De koning weet alles

‘Ik wil alles kennen. Ik wil alles weten’, zei de Koning. ‘En als ik alles weet dan, dan… kies ik de juiste richting voor mijn koninkrijk. Simpel.’

Hij zette alle ministers aan het werk. En binnen een dag stroomde de informatie binnen.

Powerpoints, videopresentaties, er waren zelfs koningen van andere landen geïnterviewd.

En aan het einde van de dag zat hij in zijn raadszaal, volgepakt met rapporten.

‘Wow… straks weet ik wat ik moet doen.’ En hij begon te lezen. Wekenlang, maanden. De koning werd niet meer gezien. In het kasteel brandde slecht een lampje…

De motivatie van de bevolking was in kaart gebracht. Er was een breakdown van alle kosten. Er waren liquiditeitsprognoses. Ingewikkelde grafieken over trendbreuken. Er waren concurrentie analyses. Best case practices. En nog veel, veel, gaap, gaap meer…

Uiteindelijk kwam de grote landsvergadering. Alle Ministers waren opgetogen. Vanaf vandaag zou alles anders zijn.  ‘We moeten dit!’ ‘De koning moet dat!’ Ze schalden over elkaar heen…

Elke minister hield zijn eigen pleidooi. We konden het goedkoopste land worden. En het mooiste land. Een konikrijk exclusief voor rijke pensionado’s. Het kleurrijkste land. Het meest productieve land. Het groenste land. Het land met de meeste kennis.

Alles kon. Maar wat was nu het juiste voor ons?

‘Heren,  dames ministers’ zegde de koning plechtig vanaf zijn troon. ‘Ik ben blij dat ik nu zoveel Know How heb (Engelse woorden vinden ministers mooi, wist de koning inmiddels). Ik heb er heel lang over na gedacht.’

‘En om eerlijk te zijn… ik heb geen idee.’

Er viel een stilte. Maar zo zachtjes, dat niemand het kon horen.

Waarom, waarom?

Die avond kon de koning zijn slaap niet vatten. Hij wist dat zijn land een nieuwe richting nodig had, anders zou hij opbranden als een vallende ster.

Hij wist dat hij voldoende kennis had. Maar wat nu? Wat nu? Hij had geen idee. Hij trok zijn mantel aan over zijn pyjama en liep naar het kikkertje dat weer naar de sterren zat te turen.

‘Hey Kikker. Ik weet nu alles. Ik heb alle Know How van mijn koninkrijk en van de hele wereld.

En toch weet ik niet wat ik moet doen.’

‘Waarom weet je het niet?’ Vroeg het kikkertje verbaasd?

‘Nou gewoon, omdat alles kan.’ En hij vertelde het verhaal van de ministers met al hun ideeën.

‘Waarom wil je iets?’

‘Omdat het slecht gaat met mijn koninkrijk.’

Boven de koning viel alweer een ster.

‘Maar waarom wil je een koninkrijk?’

‘Gewoon omdat ik koning ben? En zonder koninkrijk ben ik geen koning?’

‘Waarom is dat belangrijk?’ vroeg de kikker die de koning niet meer kon volgen.

‘Nou daarom.’

‘Waarom?’

‘Daarom?’

‘Daarom is geen reden, van de trap af naar beneden’ schaterde de kikker!

Toen de koning die volgende ochtend wakker werd was hij totaal naar de klote. Sorry voor het taalgebruik. Dat is geen koninklijke taal. Maar zo voelde het wel. Echt.

Waarom bracht al die Know How, al die kennis geen antwoord op zijn vraag?

Waarom brandt de ene ster op. En de andere niet?

Hij had geen idee.

Maar misschien is ‘waarom’ niet de vraag.

Maar juist het antwoord. Het gaat niet om de Knowhow. Maar om de Know-why. Om het waarom. DAT IS HET.

Even was hij helder en wakker. Overzag alles in een flits. En viel heerlijk in slaap.

Wie ben ik eigenlijk?

Die ochtend zat hij vroeg aan zijn schrijftafel. Een koning zonder koninkrijk is niks.

Maar waarom ben ik koning en geen bakker? Waarom, waarom..?

De koning schreef op:

Mijn waarom…

Ik wil belangrijk zijn. Ik wil dat iedereen naar mij op kijkt. Ik wil rijk zijn. Ik wil de grootste zijn. Ik, ik, ik…

Hij dacht aan de blije kikker met zijn lelieblad-koninkrijk en dacht… Nee… dat zal het dus wel niet zijn. En hij begon overnieuw…

Mijn waarom.

Ik ben het enige koninkrijk waar naar blije kikkertjes geluisterd wordt.

Omdat alle grote dingen nu eenmaal beginnen met kleine blije dingen.

Ik ben een land zonder ongeïnspireerde Ministers, maar met vrienden die me helpen.

De mensen wonen hier niet omdat ik dat wil. Of omdat ze het mogen.

Maar omdat de mensen het samen willen. Ze zijn gelukkig.

Ze luisteren niet naar mij. Maar naar elkaar.

Ik wil geen mensen bereiken, maar mensen beraken.

Ik probeer het elke dag weer anders te doen, want als ik doe wat ik deed, dan krijg ik wat ik had.

Ik wil niet oogsten zonder te zaaien.

Ik wil niet overleven, maar ik wil leven.

En ik wil elke week bramentaart.

Zo dat was het wel een beetje. Tevreden legde hij zijn Moleskine neer. En deed een tukje. Zijn kroon schoof een beetje naar voren, zodat zijn wenkbrauwen een mooi boogje vormden boven zijn ogen.

De ministers willen niet

Die volgende dag was een gekke dag. De koning las vol trots zijn ‘waarom’ voor.

Maar niemand begreep het. Geen applaus. De ministers keken naar elkaar en zuchtten diep. Wat nu weer?

‘Zullen we het laten onderzoeken?

Hoe weet u dat dit werkt?

Als dit zou werken, dan hadden anderen dat al gedaan.

De andere koninkrijken zullen ons uitlachen.

Mensen hebben een hekel aan veranderingen.

Uitgesloten. Punt uit.

U moet hoognodig op vakantie Sire..’

Toen de koning de Audi’s zag wegrijden over de Koninklijke oprijlaan, gleed er een zware last van zijn schouders. Wat een betweters. Regeren was best leuk. Je moet gewoon durven.

‘Hé koning wat kijkt u blij’, riep de kikker vanuit de hofvijver.

‘Ik weet nu waarom ik koning wil zijn. Dat is geweldig!’

En hij maakte voor het eerst sinds jaren weer een huppeltje. Stram, maar wel een huppeltje.

Maar hoe nu verder? Ze willen niet, dacht de koning. ‘Weet je wat?’ zei hij, ‘Jij wordt mijn Minister van ideeën en dromen!’

Minister van ideeën en dromen.

De volgende dag zaten de ministers weer in de raadszaal. ‘Gaat het weer een beetje Sire’, vroegen ze bezorgd.

‘Ja, ik ben weer helemaal blij.’

En de koning vertelde over het blije kikkertje dat hij ontmoet had. Hoe die uitgelegd had, dat je je eigen koers kunt bepalen. Dat je je eigen dromen maakt. En dat dit kikkertje. Nu ook minister was. Minister van ideeën en dromen.

‘Ha, ha, ha..ha,ha, ha… ‘ de ministers bulderden over elkaar heen van het lachen. ‘Een kikker… minister? Die kan een land toch niet managen. Die heeft nog nooit een rapport gelezen. En hoe reageren de andere landen straks..!’

Kikkertje dat op de troon naast de koning zat bloosde er van. ‘Ja, tja, eeh…’  kwaakte hij zachtjes.

Verandering begint met anders doen

Nu zat ‘t kikkertje te huilen op de rand van de troon. ‘Vergeet het Sire. We kunnen samen dromen en ideeën bedenken. Maar niemand wil echt verandering.’

‘Niemand wil verandering?’ Nu keek de koning ernstig naar de kikker.

‘Weet jij wat verandering is? Weet jij wat verandering doet? Weet jij hoe je verandering maakt?!

‘Let jij maar op… Verandering begint altijd met een klein beetje jokken en gokken.’

Verandering kikker… is een koning die spartelt in de hofvijver.

‘Huh’ zei kikker (Hij had niet altijd van die scherpe teksten, vooral niet als hij lang op het droge had gezeten).

En de koning spoedde naar buiten, gooide zijn kroon af, zijn mantel , zijn alles, en dook in de hofvijver. Alle kikkers en alle vissen kwamen nieuwsgierig kijken.

De zwanen daalden neer. En uit alle huizen kwamen de mensen aanlopen. ‘De koning! De koning in de hofvijver… Moet je kijken de koning is weer blij! Hij is terug!’

Zo’n vrolijke koning, dat was lang geleden dat ze dat hadden meegemaakt!

Leugentje om bestwil

Op het dorpsplein liet de koning de volgende dag een groot feest aanrichten.

Hij las opnieuw zijn ‘waarom’ voor aan de mensen, de dieren en de ministers. Die nu ademloos luisterden.

En hij vertelde dat hij gisteren er al met zijn veranderingen was begonnen. (Huh, Gisteren hebben we alleen gezwommen, dacht ‘t kikkertje maar hij hield wijselijk zijn mond, dat doen ministers als het er op aan komt.)

En daarna kwam de heerlijk bramentaart. Voor iedereen.

En de ministers zeiden, ‘nou kijk eens aan, het is ongelofelijk… er is nu al bramentaart.’

‘Iedereen is blij in het koninkrijk,  dus wie weet zullen de andere plannen ook wel lukken.’

En zo begonnen de dromen van de koning, met een piep klein leugentje.

En ze feestten tot het avond werd, en de vallende sterren sierden de avond. En ze deden allemaal een mooie wens.

De koning leefde nog lang en gelukkig. In zijn eigen blije koninkrijk.

Hij keek nog wel naar de andere landen maar stuurde vooral op zijn eigen kompas.

Elke week sprak hij met kikkertje over zijn ‘waarom’ en hoe het leuk het was om koning te zijn als maar heel goed wist waarom je het deed.

En elke week was er weer bramentaart om te smullen.

En het blije kikkertje? Ach, die zat alweer te blij dromen.

Kijk daar valt alweer een ster. Doe gauw een wens.

Waarom? Omdat het kan. Daarom.

Zelfs al roept Herman Wijfels honderd keer: ‘Marketing is de motor van de wegwerpeconomie, dat kan niet meer’. Wij blijven geloven in ons vak. Reclame is niet het aanpraten van hebzucht. Het exploiteren van vrouwen. Of de uitverkoop van onze normen en waarden.

Reclame is het toevoegen van positiviteit. Van geluk. Van verwondering. Van genieten van het leven. Van relativeren. En van durven dromen. Daarom is het zo’n enorm leuk en mooi vak. Het stimuleert mensen. En het jaagt de economie aan. Het is daarom vooral een vak om blij van te worden.

Had reclamemensen de troonrede laten schrijven dan hadden we er in elk geval een beter gevoel aan over gehouden.

De wereld heeft blije gasten nodig. Het is goed dat reclamemakers er zijn. Juist nu. Ja, juist nu.

Blij muziekje 2